mijn motto:

vertrouw op je mogelijkheden, dat zijn er meer dan je ooit kunt bedenken!

OVER

MIJZELF

 

Ik ben Malou Vercammen. Als persoon wil ik altijd al iedereen helpen en ben ik een erg sociaal persoon. Ik heb graag mensen om mij heen en luister graag naar andermans verhalen. Daarnaast ben ik een erg open persoon en deel ik altijd makkelijk mijn eigen verhaal. Maar wat is nu mijn verhaal?

 

 

Op 13 januari 1992 ben ik geboren met Spina Bifida (een open ruggetje). Hierdoor ben ik ook in het TweeSteden Ziekenhuis te Tilburg geboren gevolgd door een lange ziekenhuisopname van 8 weken met de nodige operaties. In de jaren daarna volgden er nog verschillende andere operaties. Doordat ik Spina Bifida heb, ben ik mijn hele leven al afhankelijk van een rolstoel. Tot mijn 9e jaar heb ik een handbewogen rolstoel gehad. Hierdoor was ik nog erg afhankelijk van andere mensen die mij moesten duwen, omdat ik zelf moeizaam vooruit kwam. Toen ik 9 jaar was, wilde ik minder afhankelijk zijn, zodat ik beter met andere leeftijdsgenootjes kon spelen. Ik kreeg toen mijn eerste elektrische rolstoel.

 

 

Ik ben opgegroeid in een gezin met beide ouders en een broertje. Op 13 jarige leeftijd kreeg ik er nog tweelingzusjes bij. Ik heb altijd zo gewoon mogelijk mee gedaan in het gezin en een zo normaal mogelijk leven geleid. Zoals iedere peuter heb ik op een reguliere peuterspeelzaal gezeten. Echter had ik uiteindelijk toch te veel zorg en hulp nodig, waardoor mijn ouders de overstap hebben gemaakt naar toentertijd De Speelbergh, een medische peuterspeelzaal. Daarna heb ik het basisonderwijs gevolgd op het voormalige Mytylschool Tilburg (nu Onderwijscentrum Leijpark)  en heb ik daar ook het VMBO afgerond (2009).

 

Echter kon ik daar niet verder leren en was het tijd om naar het regulier onderwijs te gaan. In overleg met school heb ik besloten HAVO te gaan doen op het Mill-Hillcollege te Goirle. Ik heb het HAVO in 2 jaar afgerond (2011). Daarna heb ik mijn HBO Pedagogiek diploma behaald op Fontys Tilburg (2015).

Tijdens het studeren, zowel op het HAVO als bij de opleiding Pedagogiek, werd ik vaak aan het denken gezet over mijn eigen situatie met mijn eigen beperkingen en mogelijkheden. Zo was de overstap naar het HAVO erg groot en vond ik ook moeilijk aansluiting bij andere jongeren. Ik was 2 jaar ouder en met andere zaken bezig. Ik wilde serieus studeren en mijn diploma halen, zodat ik verder kon studeren. Daarnaast had ik al veel ziekenhuisbezoeken meegemaakt. Het enige waar mijn klasgenoten zich druk om konden maken was of ze er wel bij hoorden, hoe ze er uitzagen en welke feestjes ze hadden in het weekend. Ik kon me hier dus totaal niet in vinden. Bij de opleiding Pedagogiek verliep het contact wat makkelijker, maar moest ik gaan beslissen welke richting ik op wilde met deze opleiding en wat de mogelijkheden waren vanwege mijn beperking. Ik riep eerst altijd dat ik met jongere kinderen wilde werken en heb op verschillende plekken stage gelopen waar ik in contact was met basisschoolkinderen. Ik ben begonnen bij een reguliere basisschool en daarna bij Contour deTwern. In mijn derde jaar heb ik gekozen voor een minor over jongeren met een licht verstandelijke beperking. Hierdoor ben ik stage gaan lopen op het VSO van ZML de Bodde.

In mijn omgeving was er altijd een aantal mensen dat zei dat ik met mijn persoonlijke ervaringen in combinatie met mijn opleiding iets moest gaan doen. Ik zou dan een echte voorbeeldfunctie kunnen zijn. Hier heb ik eigenlijk toen nooit bij stil gestaan. Totdat ik werkzaam was bij VSO ZML de Bodde en op deze manier toch in contact kwam met jongeren met een beperking. Daarnaast ben ik een aantal keren uitgenodigd op het Onderwijscentrum Leijpark om een workshop mee te verzorgen over het leven met een beperking.

 

Door deze ervaringen besefte ik ook dat men echt waarde hecht aan mijn ervaringen en ik echt een voorbeeldfunctie kan zijn. Daarnaast merkte ik dat het accepteren van de beperkingen en het kijken naar wat er wel mogelijk is een onderwerp is wat veel bij deze jongeren speelt. Door mijn werkervaring weet ik dat ik een goede vertrouwensband op kan bouwen met deze jongeren. Als ik in contact ben met deze jongeren voel ik ook dat de meeste jongeren hier goed met mij over in gesprek kunnen gaan, omdat ik me in een gelijksoortige situatie bevind. Hierdoor kan ik me makkelijker inleven in de situatie.

 

Deze ervaringen hebben ertoe geleid dat ik nu mijn passie heb gevonden. Ik wil deze jongeren met hun ouders helpen door met hen in gesprek te gaan. Ik wil ze in laten zien dat je een leuk leven kan hebben met een handicap als je de mogelijkheden maar ziet en er op durft te vertrouwen!