Leven met een beperking tijdens de Corona-crisis

Leven met een beperking tijdens de Corona-crisis

Ondertussen dat ik dit aan het schrijven ben, schieten er allerlei gedachten door mijn hoofd.
Ik ben van nature een erg positief persoon, die denkt in oplossingen en mogelijkheden. Maar nu word ik ook wel erg op de proef gesteld. Want ik ben ook erg sociaal en nuchter, maar wil tegelijkertijd ook realistisch zijn.

Dat is in tijden van de Corona-crisis erg lastig. In het begin dacht ik nog, dat is ver van ons weg en dat zal mij niet over komen. Maar nu komt het steeds dichterbij en worden de maatregelen aangescherpt. Aan de ene kant natuurlijk erg goed, maar het roept ook angst op. In het begin vond ik dat erg opgeblazen, maar nu lijkt die angst toch wel terecht te zijn. Een ding is zeker, ik moet dit gekke virus niet krijgen! Zoals veel mensen in mijn omgeving. Dus ook al gaat het een beetje tegen mijn nuchtere ik in, ben ik nu ook extra voorzichtig. Ik ben geen huismus, dus word ook daarin op de proef gesteld. Maar ik probeer het wel. Ik moet wel. De angst dat ik het krijg zit toch wel diep, kom ik steeds meer achter. Want ik houd te veel van het leven en de mensen om mij heen om het straks niet verder te kunnen leven. En dit geld ook voor vele anderen die ik ken. Dus ook voor hen blijf ik thuis.

Ik denk terug aan vorig jaar toen we ook in een machteloze situatie zaten en we alleen maar konden afwachten en hopen. Een dierbare heeft toen al moeten vechten voor haar leven en ik zou het niet aankunnen als dit weer bij een van mijn dierbaren gebeurd. Of dat deze dierbaren in deze machteloze positie zouden moeten zitten. Dat gun ik echt niemand!

Dus conclusie, mijn nuchtere ik, moet even plaats maken voor voorzichtige ik. Hoe veel het ook van me vraagt en ik mezelf soms echt in de weg zit, omdat ik niet weet wat ik moet doen. Omdat ik niet zo sociaal en nuttig kan zijn voor mijn gevoel, zoals ik dat altijd doe. Maar gelukkig is er in deze tijd sociale media en de technologie, zodat we toch contact kunnen hebben met elkaar. We zijn nu zo ver weg van elkaar, maar ook zo verbonden.

Samen komen we hier doorheen en straks waarderen we het leven alleen nog maar meer, omdat we nu zien hoe kwetsbaar het allemaal is en niets vanzelfsprekend. We moeten gaan leren genieten van de kleine dingen, echt onthaasten in het leven en leren inzien wat echt belangrijk is. Want dat is zeker iets waar deze crisis ons bijna toe verplicht en dat is eigenlijk iets heel moois en iets heel kostbaars!

Dus blijf positief, kijk naar de mogelijkheden die je nog wel hebt. Maar vooral, wees voorzichtig en denk wat meer aan de ander, zodat we hier samen uitkomen!

Stay safe, Stay Strong!

Reacties op straat

Online coach

Reacties op straat

Om een voorbeeld te geven waarom ik onder andere een nieuw product aan het ontwikkelen ben (wordt vervolgd) en ik me zo inzet voor de beeldvorming over mensen de volgende situatie:

Laatst was ik met mijn beste vriendin in de stad in Eindhoven. Dit kan tegenwoordig geheel zelfstandig door de nieuwe sprinters die er zijn. Superfijn en zo zou inclusie moeten zijn! Zelf bepalen wanneer je gaat en waar je naartoe gaat. Hierdoor voel je je er ook bij horen in de grote groep en word je niet ‘anders’ dan anderen gevonden.  Zo zou het moeten zijn.

Wij waren gewoon lekker ons ding aan het doen en op een gegeven moment gingen we weer richting het station om de trein te halen. We moesten hiervoor oversteken bij een zebrapad met een stoplicht. Toen wij daar aan het wachten waren, was er nog niks aan de hand. Halverwege het oversteken op het zebrapad was er ineens deze vrouw. Die liep kennelijk al voor mij, maar had haar niet opgemerkt en zij mij niet. Wat ook natuurlijk niet nodig is als je rechtdoor oversteekt. Halverwege het zebrapad haalde mijn vriendin haar een beetje in en draaide ze zich ineens om en daar reed ik dus. De schrik was van haar gezicht af te lezen en ze keek paniekerig om haar heen alsof ze nog bij moest komen van het feit dat ze eerst een rolstoel zag en daarna toen ze omdraaide nog een rolstoel. Ze verontschuldigde zich wel maar ik schrok er ook van, omdat ze ineens plotseling omdraaide wat niet handig is als je aan het oversteken bent. Ik flapte er toen iets uit zoals ‘Als je gewoon doorloopt en niet zomaar omdraait is er niks aan de hand’. Misschien minder netjes, maar ik gaf hiermee wel aan dat ik het een rare situatie vond en dat ze niet zo raar hoeft te reageren als ze een rolstoel ziet. Ik kwam in deze situatie voor mezelf op, maar heb er nog wel een tijdje met die vriendin over gesproken, wat er nou zojuist gebeurde.

Conclusie: mensen kijken soms dus nog raar op als ze een rolstoel voorbij zien rijden en weten dan niet op de juiste manier te reageren en te handelen en het is hierbij belangrijk dat je dan juist voor jezelf op komt.

Hoe denk jij hier over? En heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt?